رفتم اینجا:

مهولک

پارادوکس احمقانه

!اینقدر به زمین و زمان کوبیده ام که اگر آرام بگیرم، مثل دریازده ها می شوم

سخت اه. هر بار به اندازه ی بار اول سخت اه .

روبرو شدن با قواعد این سیاره، نفهمیدن اشون...تلاش برای یاد گرفتنشون..و باز هم شکست.

. و باز هم زخم

!! فقط رفتم بخش نوزادان...و بغلشون کردم، و گفتم شما را به خدا بزرگ نشوید

!عجب صبری خدا دارد

داشتم متن های یک وبلاگ را میخواندم.دوستی سمت چپ ام نشسته بود و از واکنش هایم تعجب کرده بود. گفتم : «نمیدای وقتی یک نفر چنین عاشقانه هایی برایت بگوید...» دوست دیگری که طرف راست نشسته بود و از همه عاشقانه هایی که شنیده بودم خبر داشت گفت:

 بماند ــ !

مداد رنگی هایم را با دقت انتخاب میکنم.هرکدام را بو میکشم و با لذت...کتاب «جراحی »را خط خطی میکنم.

!اینطوری لااقل عطش دست هایم برای نقاشی را میخوابانم

برگشتم توی بار. مرد سیاه پوست رفته بود. بغل دست من دو نفر داشتند بحث میکردند.یکی شون برگشت طرف من ، پرسید: «تو درباره ی جنگ چی فکر میکنی؟ » گفتم: «جنگ هیچ ایرادی نداره.»  

جدی؟ ــ

آره. وقتی سوار تاکسی میشی ، داری جنگ میکنی.وقتی یه نون می خری، داری جنگ میکنی.وقتی الواطی میکنی، داری جنگ میکنی.ولی به هر حال ،آدم بعضی وقت ها به تاکسی و نون و الواطی احتیاج پیدا میکنه.

کتاب «موسیقی آب گرم» چارلز بوکوفسکی*

و رسالت من اين خواهد بود
تا دو استكان چاي داغ را
از ميان دويست جنگ خونين
به سلامت بگذرانم
تا در شبي باراني
آن ها را
با خداي خويش
چشم در چشم هم نوش كنيم.

گاهی چیز های عجیبی اتفاق می افتد.

.یه رفیق: نمیدونم عاشقی چیه. نمیدونم عاشقم یا نه

من: آره...منم نمیدونم. البته ...تازگیا یه راهی پیدا کردم، هر وقت دیدی بعدش به « ف...» رفتی، بدون قبلش عاشق بودی!!

،هزار بار هم که شنیده باشی اش

،هزار نفر هم که به تو گفته باشندش

.باز هم مثل بار اول است

.همان قدر میلرزاندت

.همان قدر مستت میکند

.همان قدر دلت میخواهد نگه اش داری و کم کم بچشی اش و لذتش را همیشه داشته باشی

:همین جمله ی ساده

.دوستت دارم

هیچ وقت بی رحمی ای رو که در پس یک نوازش نهفته است حس کردید؟فکر میکنید نوازش آدم ها رو به هم نزدیک میکنه؟نه. آدم ها رو از هم جدا میکنه.نوازش کلافه میکنه،اعصاب خرد کنه.فاصله ای بین کف دست و پوست به وجود می آد، در پس هر نوازشی دردی هست ،درد اینکه واقعا نمیشه به هم رسید. نوازش سوء تفاهمیه بین تنهایی که میخواد خودشو نزدیک کنه و تنهایی که میخواد بهش نزدیک شن.

امانوئل اشمیت

.بدبینانه است یه کم...اما واقعی

.از «گاهی لازم است» ها متنفرم

اما

!!گاهی لازم است

بازی تازه ای دیدم در وبلاگستان.

دعوتم کسی نکرده بود.خوشحال شدم. هیچ وقت نمیدانستم چه آرزو کنم. نه اینکه آروزیی نداشته باشم...حرم هم که میرفتم و میروم، به ضریح که میرسیدم با بهت میماندم و هیچ نمیتوانستم بخواهم.

آرزو زیاد دارم. اما میدانم که برآورده میشوند. آنهایی هم که بر آورده نشدنی اند که دیگر خواستن اشان چه فایده!

.میگویند آدمی در غروب جمعه هبوط کرد

همین است دلیل این غم عظیم؟؟

یک عکاس، فخر الدین فخر الدینی، تو یه برنامه ی استثنائا قشنگ ، گفت:

من نمیدونم چرا آدمها غمگین میشن...طبیعت قشنگ، رنگ های قشنگ، زندگی قشنگ،

هزار بار شکر!

:رفیق قدیمی ازدواج کرده و مرکز نشین ام یه پیشنهاد به شدت وسوسه انگیز داد

!!یه نشریه راه بندازیم

!این کار رو میکنیم. خواهیم کرد

اه!! خب حالا ۴ ، ۵ سال دیگه...چه اشکالی داره؟؟

یه  ه وس شدید افتاده تو دستام. « آفرینش » میخوان. یه چیزی رو میخوان چنگ بزنن...یه قلم مو... یه دوربین...یه مداد... 

.بی تابی ام شبیه یه آدم لال اه

! نوشته بودم قبلا اینو؟...خب قبلا هم

جف نوشته : دلم میخواد یه اتفاقی برات بیفته.

.اوهوم

. من ام میخوام

،همین الان الان

.خیلی نیاز دارم بهم بگین دوستم دارین...اگه دارین

.بهم بگین هستین

.بگین دنیا این افتضاحی نیست که می بینم

...یه حس خوب...یه چیز قشنگ

باشه؟

.ونه گات هم مرد

.به شدت باهوش بود.

و تحسین برانگیز. راستش فکر میکنم باید بگم: هست...نه؟؟